We fietsen opnieuw naar het werk. Ik help met het herschilderen van de basketbalringen. De anderen werken aan de ramen, de tafels, het bord, de lijnen van het basketbalveld...
Hoewel we ’s middags weer die lekkere keftaballetjes met ei eten, heb ik toch een minder moment. De warmte en het werk eisen precies een beetje hun tol...
We schilderen verder tot de break en merken dan tot onze absolute verbazing dat we boterhammen met choco krijgen! Ik krijg meteen weer een boost en de werkdag eindigt opgewekt en met veel gezang!
We eten rijst met tomatensaus bij Hlimou en krijgen buiten nog een cactus als dessertje. (Gezien Hlimou ons vertelde dat die cactussen bij Westerlingen een “verstoppend” effect kunnen hebben, denken we dat dit tactisch gekozen is op de dag dat zijn toiletten verstopt zijn geraakt ;-))
In het naar huis gaan met de fiets probeer ik met mijn hernieuwde energie de race te winnen met Julien. Maar ondanks het feit dat hij bijna uit de bocht gaat bij de verkeerde afslag, moet ik toch de duimen voor hem leggen.
Barbara en ik zijn allebei moetjes. Ons vrolijke getater stopt die avond iets vroeger dan gewoonlijk...
1 opmerking:
Wij wisten het al heéél lang: met een pot choco bij de hand,
kunnen bergen verzet worden!!!
Een reactie posten