De dag dat we op stap gaan met Hlimou

Na een nacht vol angstaanjagende dromen komt Hlimou ons rond 10u aan de riad oppikken. We hebben een druk programma:

• De eerste stop is de soek (=de markt):niet de kleding- en juwelensoek, maar de soek net buiten de stad, waar ook beesten worden verhandeld. Het is een hele ervaring. Toeristen zie je hier niet. We hebben echt het gevoel deel uit te maken van Marokko zoals het is. We laten alle kleuren, geuren en geluiden op ons afkomen en genieten. Last van opdringerige verkopers heb je hier niet. Iedereen is gewoon beleefd. En zelf pas je je ook aan: zonder dat je het zelf beseft, bedek je hier je schouders, omdat dat hier gewoon past. Best wel confronterend allemaal.
• We rijden verder naar een schooltje in de bergen, waar ook een project heeft gelopen. Het ziet er behoorlijk goed uit nu! Alleen aan de wc’s kunnen wij, Belgen, maar niet wennen. Maar voor de Marokkanen zijn wc’s een luxe, zij doen het wel onder de trap als het moet. (Letterlijk citaat!) Nooit eerder zag ik zoveel handafdrukken in “kaka”...
• We keren terug naar Taroudannt en beklimmen eventjes de stadsmuur, die zo kenmerkend is voor de stad.
• Tijdens de middagpauze en siësta eten we lekkere keftaballetjes met ei bij Hlimou (heerlijk: vlees! :-)) en dan is er nog wat tijd om te internetten! (Mijn verslaving, hoewel het verbazingwekkend is hoe weinig nood ik hier aan mijn laptop blijk te hebben.)
• Nu rijden we richting anti-atlasgebergte. Ook daar is een groep jonge Vlamingen aan het werk (nu het weekend is, zijn ze echter op stap, dus we ontmoeten hen niet). Ze bouwden o.a. een klaslokaal voor vrouwen en meisjes. Ook onze groep vindt dit een nuttig project en we vragen dan ook de mogelijkheden te bekijken om deuren en ramen voor dit lokaal te sponsoren.
• Tot slot bezoeken we ook de leerlooierij van Taroudannt. Iedereen krijgt een blaadje basilicum om de geur van rottend vlees te neutraliseren. Het valt vooral op hoe hard het fysieke werk is dat de mensen hier moeten verrichten...

Moe en stinkend komen we aan in de riad. Een douche en een rustige avond doen ons goed.

10 dagen later zal ik helaas moeten vernemen dat mijn nonkel op deze dag is verongelukt. Ver weg, in België. Het verdriet van de dood steekt schril af tegen het avontuur en de ontdekkingen in Taroudannt. La vie est belle, moeten we zeggen. Maar soms is het toch hard, óók in België. Lieve neven en tante, ik denk aan jullie!