Een vandaal noteerde op een muur net buiten Kortrijk: “Mooi, hé, alles”. Of dat een voorteken kan zijn?
Het vliegtuig blijkt al een uur vertraging te hebben (en dan was de trein eens zo mooi op tijd!). Samen met een aantal van mijn medereizigers (Dirk, Nadine en Julien – die me onder “de praline” opwachten) ga ik dan ook nog even iets drinken. Na een vaag realiteitsbesef (“wat doe ik hier eigenlijk in godsnaam zo alleen”) kunnen we toch reeds inchecken. We wachten en wachten en het is eigenlijk al 17 juli vooraleer we vertrekken.
De vlucht verloopt behoorlijk rustig (met helaas toch wat misselijkheid voor Nadine), zodat we om 3u plaatselijke tijd (4u dus in Belgïe) de Marokkaanse bodem betreden.
Marion en Reginald wachten ons op. Ze hebben er al een hele ervaring op zitten, want hun bagage is gedurende 4u zoek geweest... Maar alles blijkt nu weer in orde. Ze hebben wel nog een verrassing voor ons: we blijven niet zoals gepland in Marrakech overnachten, maar vangen meteen de autotocht naar Taroudannt (+/- 6u) aan!
Verdwaasd en ook een beetje verbaasd zie ik hoe Hlimou (onze contactpersoon ter plaatse) onze koffers op het dak van zijn rammelende busje hijst. Alles wordt met touwen vastgemaakt, wij worden slaperig naast elkaar gezet en de tocht begint.
Het eerste anderhalf uur overspoelt Hlimou ons met allerlei vragen “qu’est-ce que vous pensez de...”: welk beeld we van Marokko hebben, wat we van de Marokkanen in België denken, wat we vinden van de rol van de vrouw... Er worden ons meteen een aantal zaken duidelijk: deze man heeft best wel moderne ideeën, hij schuwt de moeilijke vragen niet én hij wil niet in slaap vallen tijdens het rijden ’s nachts.
Hij probeert ons ook nu al duidelijk te maken wat het verschil is tussen leven in Marokko en in België. Wij mogen van geluk spreken, wij moeten blij zijn met de manier waarop alles geregeld is door de staat; we moeten trots zijn dat wij als we het goed hebben iets meer betalen, zodat het leven makkelijker wordt voor wie het minder goed heeft.
Hij laat ook meerdere keren zijn stop-zinnetje vallen: la vie est belle.
Na een tijdje vallen de gesprekken een beetje stil. Hlimou legt een cassette op met gezang van een Berberse vrouw, dat mij in een soort trance brengt, een staat tussen slapen en waken. De warme, naar benzine stinkende bus, onze slaperige lichamen dicht op elkaar en het Berbers gezang.
Om 9u komen we aan in Taroudannt. We maken eerst een stop in Hlimous huis en krijgen daar ontbijt: stokbrood met confituur. Het smaakt heerlijk!
Wat een mooi Marokkaans huis ook. Overal salonhoekjes waar wordt gegeten (door hen maar ook door alle andere groepen die daar zijn), tapijten en een beetje kitsch.
Met een theetje wordt het ontbijt afgesloten en we vertrekken naar de Riad waar wij zullen slapen. Daar wacht onze laatste mede-reiziger ons op: Barbara. We ontbijten nog eventjes een keer met haar mee.
Het blijkt ook dat zij mijn kamergenote zal worden. Ik ben toch wat benieuwd of dat zal meevallen.
We spreken af om om 14u met Hlimou te vertrekken en de projecten te gaan bekijken. Ik neem in tussentijd een douche en val dan als een blok in slaap (zelfs ietsje te lang).
Na onze eerste tajine (allemaal eten uit een zelfde potje, vreemd, hé!) gaan we kijken naar de projecten in Taroudannt:
- we bezoeken eerst een schooltje dat in behoorlijk goede staat is; waar men enkel een aantal tafeltjes ontbreet
- daarna maken we een stop aan het weeshuis. Er zijn verschillende ruimtes: een creche voor de kleintjes en een aantal huizen met mama’s voor de grotere kinderen. De huizen werden opgericht dankzij de financiële steun van verschillende landen
- het schooltje met de klas voor de gehoorgestoorde kinderen; het is voor iedereen meteen duidelijk. Dit klasje willen wij opknappen! Dit wordt ons project!
We maken nog een kleine stop in een chique hotel voor een drankje. Hlimou vertelt ons dat er een deal is gesloten met de eigenaars van het zwembad, zodat de kinderen van het weeshuis daar dagelijks kunnen gaan zwemmen!
Na nog wat getsool in Taroudannt (waar ligt dat huis van Hlimou nu eigenlijk???) eten we rijst met een tomatencoulis en vertrekken we met de taxi naar onze riad om onze eerste nacht te slapen (in een bed!)
0 reacties:
Een reactie plaatsen