De dag van de weeskindjes

Na ons gekende ontbijtje (ondertussen wel aangevuld met speculaas en de pot choco van een paar dagen geleden) pikt Hlimou ons op om naar het weeshuis te rijden.

Gezien onze schilderwerken zo goed gevorderd zijn, worden we daar nog een dag aan het werk gezet.

Barbara en ik blijven bij de jongste groep kinderen. Mijn vrees om niet goed te weten wat we daar zouden moeten doen, blijkt ongegrond. De tijd gaat snel als je de babietjes en peuters om beurt (ze zijn met een 15-tal) eventjes in je armen wil wiegen. De dames die er werken, tonen in ons ogen wat weinig engagement. Ik vind het vooral erg dat één van de kindjes dat moest overgeven nog steeds in zijn eigen kots en stinkende kleertjes zit... Ik ben opgelucht als hij een ander t-shirtje aan krijgt. Om 11u30 mogen we helpen de flesjes te geven. Als er ooit een moment komt dat mijn bodemloze koffer van pas kan komen, lijkt dit me het moment! De kindjes zouden zó met me mee mogen komen. Verschillende stelen meteen mijn hart. Een kleintje van 1 week oud is zo lief dat de tranen in mijn ogen springen. Voor die allerkleinsten is er uiteraard nog veel hoop op adoptie. Maar de kindjes met een handicap en de kindjes die al wat ouder zijn... daarvan is de toekomst veel onzekerder. Ik probeer er niet aan te denken en hen gewoon allemaal een leuke voormiddag te bezorgen.

Tijdens de siësta dolen Barbara en ik nog even rond in de soeks, want we moeten nog wat cadeautjes voor het thuisfront kopen én een cadeautje voor Hlimou (dat wordt uiteindelijk zo’n handsfree setje voor zijn gsm en... een zwembroek J)

We hebben nog eventjes de tijd om snel wat kip met rijst te eten en trekken dan ons zwempak aan. Deze namiddag mogen we immers mee met (enkele van) de grote kinderen (8-12 jaar) naar het zwembad in het chique hotel (zie eerder).

Ik heb een beetje het gevoel dat de kinderen (vooral de 4 jongens) me wat op afstand houden (misschien hebben ze al té veel “monitrices” en pseudo-mama’s en –papa’s zien passeren). Het valt me wel op dat ze heel enthousiast reageren op “onze” 2 mannen. De monitrices én hun opvoedsters zijn allemaal vrouwelijk, dus dat is wellicht een welkome afwisseling...

Eerst lijkt het wat moeilijk de jongens te entertainen, maar uiteindelijk vallen wilde spelletjes het meest in de smaak. Ook Layla (het slechtziende meisje dat met ons mee is) lijkt zich wel te amuseren als het er wat wilder aan toe gaat J. Na nog wat limonade voor hen allemaal brengen we hen terug naar hun thuis.

2 weken hier was zwaar voor me geweest... Dat besef ik wel...

We nemen afscheid van Hlimou’s thuis (met nog wat stokbrood en confituur) en laten cadeautjes voor zijn vrouw en (klein)dochter(s) achter. De twee “helpsters” krijgen ook elk 5 euro van ons. We proberen het wat discreet te geven. Een paar minuten later komt Hlimou echter de trap opgestormd: “je gaf mijn meid 50 dirham, wat moet ze voor je halen misschien, ze begrijpt het niet”... We leggen even uit dat dit voor haar is en de rust keert terug.

Hlimou rijdt ons nog even langs ons schooltje (hij is écht tevreden met ons werk), waar de nieuwe tafel en de opbergplanken ondertussen ook voorzien zijn. En dan moeten we onze koffers pakken in de riad. We gaan richting Marrakech morgenochtend en komen niet meer terug.