De meisjes in het hotel beginnen ons al goed te kennen en het is wel leuk om de dag met hun kwinkslagen te kunnen beginnen. (Even een noot terzijde: in ons eerste zeer ernstige gesprek met Hlimou werd o.a. ook over de hoofddoeken gesproken en de bedoeling daarvan. Hij legde ons dat uit en kwam toen ook bij de boerka. Heel serieus vroeg hij ons of we wisten welke vrouwen er een boerka droegen... Om daarna luid schaterend om zijn eigen grapje te antwoorden: “de lelijkste” :-))
Ook vandaag trekken we weer met de fiets naar het werk. (Hoewel ik eerlijkgezegd wel eens een dagje had willen overslaan, want mijn bips doet zeeeeeeeer...)
Eventjes werk ik nog verder op het basketbalveld, maar het is echt een hete dag vandaag. Ik richt me dan maar op de muur en het raam binnen.
In het “kotje” is ondertussen de installatie van de rekken begonnen en de buitenmuur wordt ook mooi afgewerkt (het tralies – tegen overvliegde ballen) wordt even weggehaald, de muurschilderingen krijgen echt wel vorm!
Nadia heeft ons ook nog goed geholpen, al vond ze het eigenlijk wel iets leuker om op mijn gsm te spelen (ik ben bang voor het moment dat mijn gsm-rekening in mijn bus zal vallen...)
Ik vind het leuk dat ik door haar geleerd heb dat je na het geven van een hand altijd je hand ook op je hart moet leggen, alsof je “enchanté” zegt (prachtig woord toch!)
’s Middags eten we vis-tajine met rijst, behalve Dirk dan, die door omstandigheden (je begrijpt me wel) op wit brood met banaan is overgestapt (ik schreef even “gespat”, vergeef me deze Freudiaanse plastische verspreking).
We besluiten al om 17u te stoppen met werken vandaag en Barbara en ik zijn dan ook echt happy. We zien er heel tevreden uit als we naar huis rijden: ik omdat ik kan douchen en nog eens in het zwembad kan duiken, Barbara omdat ze verder kan lezen in mijn moderne stationsromannetje (vliegtuigromannetje??) over “Rob”, de goddelijke vrijgezel.
Onderweg naar de riad laten we ons dan ook eventjes de honderden “bonjour les gazelles” welgevallen en we roepen voortdurend “bonjour” terug. (Op de fiets zijn we stoer.) (Les femmes, on se comprend!)
Voor de zoveelste keer zit ik ook met de gospelversie van “7 armen, 7 kaarsen, 7 maal vuur, 7 maal licht” in mijn hoofd (één of ander godsdienstig liedje dat Barbara me leerde en dat zelfs niet op youtube te vinden is)!
We stoppen nog even bij Tarek (het neefje van Hlimou) om de cd’s op te pikken die hij voor Barbara heeft gekopieerd en ondertussen vragen we of Hlimou zijn maillot de bain niet uit de kast wil halen en mee komt zwemmen. Maar we kunnen hem niet overhalen :-).
Na de rust aan het zwembad eten we nog een hele grote vis in de riad (vraag me niet welke, hij heeft zijn naam niet gezegd) en duiken we weer ons bed in. Onder het horen van sappige citaten uit het Rob-boek val ik in slaap. Heerlijk...
1 opmerking:
Spannend,en tof
Een reactie posten